Przepraszamy za niedogodności.
Wyszukaj ponownie to co szukasz
Isradypina to lek z grupy antagonistów kanałów wapniowych typu dihydropirydynowego. Należy do leków przeciwnadciśnieniowych, które rozszerzają naczynia krwionośne i obniżają ciśnienie tętnicze. Preparat jest dostępny w postaciach o natychmiastowym oraz zmodyfikowanym uwalnianiu, co pozwala dopasować schemat do potrzeb pacjenta.
Wyszukaj ponownie to co szukasz
Isradypina blokuje kanały wapniowe typu L w mięśniach gładkich naczyń. Mniejszy napływ jonów wapnia do komórek powoduje rozkurcz ścian naczyń, zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego i spadek ciśnienia. W odróżnieniu od niedihydropirydyn (np. werapamil, diltiazem) działa głównie na naczynia, a w mniejszym stopniu bezpośrednio na węzeł zatokowo-przedsionkowy i kurczliwość serca. Typowe dla tej klasy leków może być przejściowe przyspieszenie czynności serca na początku terapii (tzw. tachykardia odruchowa), częściej przy postaciach o natychmiastowym uwalnianiu.
Głównym wskazaniem do stosowania isradypiny jest leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Lek może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami obniżającymi ciśnienie, gdy wymaga tego kontrola wartości ciśnienia.
Dawkowanie ustala lekarz z uwzględnieniem wartości ciśnienia, chorób współistniejących i tolerancji leku. Zwykle stosuje się:
W praktyce rozpoczyna się od mniejszej dawki, a następnie – jeśli to konieczne – stopniowo ją zwiększa w odstępach kilku–kilkunastu dni, kontrolując ciśnienie i samopoczucie. U osób starszych i w zaburzeniach czynności wątroby preferuje się ostrożniejsze zwiększanie dawki. Maksymalne dawki i tempo modyfikacji terapii zawsze określa lekarz.
Isradypinę przyjmuje się regularnie, o stałych porach. Tabletki popija się wodą. Preparaty o zmodyfikowanym uwalnianiu należy połykać w całości – nie rozgryzać i nie kruszyć. Jedzenie nie ma istotnego wpływu na skuteczność leku, natomiast należy unikać soku grejpfrutowego. Nie należy samodzielnie zmieniać dawki ani przerywać terapii bez konsultacji z lekarzem.
Szczególną ostrożność zaleca się u osób z niestabilną chorobą wieńcową lub świeżym zawałem serca, w niewyrównanej niewydolności serca, w ciężkich zaburzeniach czynności wątroby oraz u osób w podeszłym wieku.
Jak każdy lek, isradypina może wywoływać działania niepożądane. Częstość i nasilenie zależą od dawki, postaci leku oraz wrażliwości osobniczej.
W razie wyraźnego spadku ciśnienia, nasilonych zawrotów głowy, obrzęków lub bólu w klatce piersiowej należy pilnie skontaktować się z lekarzem.
Zawsze warto przekazać lekarzowi i farmaceucie pełną listę przyjmowanych leków, także tych bez recepty i suplementów.
Alkohol może nasilać działanie hipotensyjne isradypiny i sprzyjać zawrotom głowy, omdleniom oraz zaburzeniom koncentracji. Podczas leczenia zaleca się ograniczenie alkoholu i zachowanie ostrożności po jego spożyciu.
Dane dotyczące stosowania isradypiny w ciąży są ograniczone. Co do zasady nie zaleca się jej rutynowego stosowania w tym okresie; decyzję o ewentualnej terapii podejmuje lekarz po ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu lepiej udokumentowanych alternatyw.
Nie wiadomo, czy isradypina przenika do mleka kobiecego. W okresie karmienia piersią rozważa się wybór leków o lepiej potwierdzonym profilu bezpieczeństwa. Jeśli isradypina jest konieczna, wymagane jest indywidualne podejście i obserwacja niemowlęcia.
Na początku leczenia oraz po zmianie dawki mogą wystąpić zawroty głowy, zmęczenie, bóle głowy lub nagłe spadki ciśnienia. Do czasu poznania swojej reakcji na lek należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Obniżenie ciśnienia zwykle pojawia się w ciągu kilku godzin od przyjęcia dawki, a pełny, stabilny efekt ocenia się po kilku dniach do kilku tygodni regularnego stosowania.
Wszystkie te leki są dihydropirydynowymi antagonistami wapnia i rozszerzają naczynia. Różnią się m.in. czasem działania, profilem farmakokinetycznym oraz częstością wybranych działań niepożądanych. Dobór preparatu zależy od obrazu klinicznego i tolerancji.
Połączenie może nasilać spadki ciśnienia i wywoływać zawroty głowy lub omdlenia. Takie skojarzenie wymaga ostrożności i omówienia z lekarzem.
Nie. Grejpfrut i jego sok hamują metabolizm jelitowy isradypiny (CYP3A4), zwiększając jej stężenie i ryzyko działań niepożądanych. Zaleca się całkowite unikanie.
Uwaga: Informacje przedstawione w tym artykule mają charakter edukacyjny i informacyjny. Nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą ani indywidualnej oceny stanu zdrowia. Mimo dołożenia starań, aby treści były aktualne i rzetelne, mogą zawierać nieścisłości lub ulec dezaktualizacji. Jeśli zauważysz błąd w opisie leku, prosimy o kontakt z redakcją serwisu.