Przepraszamy za niedogodności.
Wyszukaj ponownie to co szukasz
Albendazol to lek przeciwpasożytniczy z grupy benzimidazoli, stosowany w terapii zakażeń wywołanych przez liczne gatunki pasożytów jelitowych i tkankowych. W wielu wskazaniach wykorzystuje się go jako lek pierwszego wyboru, a w innych – jako element terapii skojarzonej. Preparat występuje zwykle w postaci tabletek (także do rozgryzania/żucia) lub zawiesiny doustnej. O doborze schematu leczenia oraz długości terapii decyduje lekarz na podstawie rozpoznania i stanu pacjenta.
Wyszukaj ponownie to co szukasz
Albendazol hamuje polimeryzację mikrotubul w komórkach pasożytów poprzez wiązanie się z tubuliną. Skutkuje to zaburzeniem pobierania glukozy, wyczerpaniem zapasów energii (spadkiem ATP) i ostatecznie obumarciem pasożyta. Po podaniu doustnym szybko przekształca się w aktywny metabolit – albendazolosulfotlenek – który odpowiada za efekt ogólnoustrojowy. Biodostępność leku zwiększa się przy jednoczesnym spożyciu posiłku zawierającego tłuszcz, co jest istotne zwłaszcza w zakażeniach tkankowych.
Zakres zastosowań albendazolu jest szeroki i obejmuje m.in.:
Niekiedy stosuje się terapię skojarzoną (np. z kortykosteroidami lub lekami przeciwdrgawkowymi) – decyzja zależy od typu inwazji i obrazu klinicznego.
Dawkowanie albendazolu zależy od gatunku pasożyta, lokalizacji zakażenia, wieku i masy ciała pacjenta oraz współistniejących chorób. Stosuje się krótkie kuracje w typowych zakażeniach jelitowych oraz dłuższe, cykliczne schematy w chorobach tkankowych (np. bąblowicy czy wągrzycy), często z kontrolą laboratoryjną. U dzieci dawki zwykle przelicza się na masę ciała. Ostateczny schemat zawsze ustala lekarz.
Albendazol podaje się doustnie. W wielu wskazaniach zaleca się przyjmowanie leku z posiłkiem (najlepiej zawierającym tłuszcz), co zwiększa jego wchłanianie i stężenie aktywnego metabolitu. Tabletki przeznaczone do żucia można rozgryźć, a w razie trudności z połykaniem – rozkruszyć zgodnie z zaleceniem lekarza lub farmaceuty. W dłuższych kuracjach standardem jest okresowa kontrola aktywności enzymów wątrobowych i morfologii krwi. Nie należy samodzielnie modyfikować ani przerywać leczenia bez konsultacji medycznej.
U małych dzieci, pacjentów w podeszłym wieku oraz osób przewlekle chorych sposób terapii powinien być każdorazowo dostosowany do sytuacji klinicznej.
Nie każdy pacjent ich doświadcza, jednak podczas terapii albendazolem mogą wystąpić:
W razie niepokojących objawów należy pilnie skontaktować się z lekarzem.
Albendazol podlega metabolizmowi wątrobowemu. Na jego stężenie i skuteczność mogą wpływać:
Zawsze poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, także dostępnych bez recepty i suplementach.
Nie stwierdzono specyficznej interakcji farmakokinetycznej z alkoholem, jednak ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych (zawroty głowy, senność) oraz możliwy niekorzystny wpływ na wątrobę, podczas terapii albendazolem zaleca się unikanie spożywania alkoholu.
Badania na zwierzętach wykazały działanie teratogenne, dlatego w ciąży – zwłaszcza w I trymestrze – albendazol jest przeciwwskazany, chyba że korzyści jednoznacznie przeważają nad ryzykiem. Przed rozpoczęciem leczenia u kobiet w wieku rozrodczym zwykle zaleca się wykluczenie ciąży oraz stosowanie skutecznej antykoncepcji w trakcie terapii i przez pewien czas po jej zakończeniu.
Przenikanie do mleka kobiecego jest ograniczone, ale dane są niepełne. Krótkie kuracje uważa się zazwyczaj za mało ryzykowne, natomiast w długotrwałym, wysokodawkowym leczeniu decyzja o kontynuacji karmienia wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka.
Albendazol może wywoływać zawroty głowy, senność lub zaburzenia widzenia. Do czasu poznania indywidualnej reakcji na lek należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Tak, albendazol jest skuteczny przeciwko wielu nicieniom jelitowym, w tym owsikom i glistom. O schemacie leczenia decyduje lekarz, biorąc pod uwagę ryzyko reinwazji i konieczność ewentualnego powtórzenia kuracji.
Rutynowe stosowanie profilaktyczne u osób bez potwierdzonej inwazji nie jest zalecane. Decyzję o leczeniu podejmuje się na podstawie obrazu klinicznego i/lub wyników badań.
Albendazol bywa stosowany w leczeniu giardiozy, choć wybór leku zależy od lokalnych wytycznych, wieku pacjenta, tolerancji i ewentualnych przeciwwskazań. O terapii rozstrzyga lekarz.
Przy wielotygodniowych cyklach zazwyczaj kontroluje się aktywność enzymów wątrobowych i morfologię krwi. Zakres i częstość badań ustala prowadzący lekarz.
Uwaga: Informacje przedstawione w tym artykule mają charakter edukacyjny i informacyjny. Nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą ani indywidualnej oceny stanu zdrowia. Mimo dołożenia starań, aby treści były aktualne i rzetelne, mogą zawierać nieścisłości lub ulec dezaktualizacji. Jeśli zauważysz błąd w opisie leku, prosimy o kontakt z redakcją serwisu.