Przepraszamy za niedogodności.
Wyszukaj ponownie to co szukasz
Norelgestromin to syntetyczny progestagen stosowany w złożonej antykoncepcji hormonalnej w formie plastra transdermalnego. Plaster uwalnia stałe dawki norelgestrominu oraz etynyloestradiolu (estrogenu) do krwiobiegu przez skórę. Metoda ta jest przeznaczona dla dorosłych kobiet, które chcą zapobiegać ciąży i preferują schemat tygodniowy zamiast tabletek przyjmowanych codziennie.
Wyszukaj ponownie to co szukasz
Transdermalna droga podania omija przewód pokarmowy i tzw. efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, zapewniając względnie stabilne stężenia hormonów.
Norelgestromin, w połączeniu z etynyloestradiolem, zapobiega ciąży poprzez:
Stężenia hormonów z plastra są bardziej wyrównane w czasie niż po przyjmowaniu tabletek, jednak ekspozycja na estrogen może być relatywnie wyższa, co ma znaczenie przy ocenie ryzyka zakrzepowo-zatorowego.
Antykoncepcja hormonalna u kobiet w wieku rozrodczym. Metoda może być rozważana u pacjentek preferujących tygodniowy schemat stosowania, które dobrze tolerują estrogeny. Nie chroni przed zakażeniami przenoszonymi drogą płciową (STD).
Skuteczność może być obniżona u osób z wyższą masą ciała (np. ≥ około 90 kg) lub z BMI ≥ 30 kg/m², a ryzyko działań niepożądanych zakrzepowo-zatorowych może być u nich większe. W takich sytuacjach konieczna jest indywidualna ocena korzyści i ryzyka.
Ogólny schemat stosowania plastra z norelgestrominem i etynyloestradiolem polega na naklejaniu jednego plastra co tydzień przez trzy kolejne tygodnie, po czym następuje tydzień przerwy bez plastra. Dokładny moment rozpoczęcia i ewentualnego przejścia z innej metody dobiera lekarz, biorąc pod uwagę cykl miesiączkowy, historię zdrowotną oraz dotychczasową antykoncepcję.
Nie należy samodzielnie modyfikować schematu ani łączyć plastra z innymi preparatami hormonalnymi w celu „zwiększenia skuteczności”.
Plaster nakleja się na czystą, suchą i nieuszkodzoną skórę na pośladku, brzuchu, górnej części tułowia (z wyłączeniem piersi) lub na zewnętrznej części ramienia. Miejsca aplikacji warto rotować, aby ograniczyć podrażnienia skóry. Unikaj naklejania na skórę pokrytą kremami, olejkami czy emolientami, bo może to zmniejszyć przyczepność plastra.
Należy upewnić się, że plaster dobrze przylega i okresowo sprawdzać jego przyklejenie. W razie problemów z przyczepnością lub odklejenia – należy postępować zgodnie z ulotką dołączoną do opakowania lub skontaktować się z personelem medycznym.
Przed rozpoczęciem stosowania lekarz ocenia indywidualne czynniki ryzyka, w tym wiek, BMI, wywiad rodzinny zakrzepicy, ciśnienie tętnicze i migreny.
Jak każdy lek hormonalny, plaster może powodować działania niepożądane. Częstsze obejmują:
Rzadziej, ale poważne działania to: żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, incydenty tętnicze (udar, zawał), nadciśnienie, choroba pęcherzyka żółciowego, zaburzenia czynności wątroby, nasilona migrena, reakcje skórne wymagające odstawienia. W razie wystąpienia objawów sugerujących zakrzepicę (np. nagły ból/obrzęk kończyny, duszność, ból w klatce piersiowej, nagłe zaburzenia widzenia lub mowy) konieczny jest pilny kontakt z lekarzem.
Interakcje dotyczą głównie leków wpływających na metabolizm hormonów w wątrobie (enzymy CYP). Do substancji mogących zmniejszać skuteczność należą m.in. induktory: niektóre leki przeciwpadaczkowe (np. karbamazepina, fenytoina, topiramat), leki przeciwgruźlicze (np. ryfampicyna, ryfabutyna), preparaty z dziurawcem, niektóre leki antyretrowirusowe.
Estrogeny mogą obniżać stężenie lamotryginy, co może nasilać ryzyko napadów – wymaga to kontroli neurologicznej. Z kolei hormony płciowe mogą wpływać na zapotrzebowanie na leki tarczycowe poprzez wzrost TBG. Współstosowanie z innymi preparatami hormonalnymi nie jest zalecane bez wskazań lekarskich.
Maści i kremy nakładane bezpośrednio na miejsce aplikacji (szczególnie tłuste) mogą pogarszać przyczepność plastra. Transdermalna metoda nie jest istotnie zaburzana przez wymioty czy biegunkę, ale istotne pozostają interakcje metaboliczne.
Nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji między alkoholem a plastrami z norelgestrominem i etynyloestradiolem. Alkohol nie wpływa na wchłanianie przez skórę. Nadmierne spożycie może jednak obniżać czujność i sprzyjać błędom w terminowej wymianie plastra.
Plaster jest przeciwwskazany w ciąży. W przypadku zajścia w ciążę podczas stosowania należy przerwać antykoncepcję i skontaktować się z lekarzem.
W okresie karmienia piersią złożona antykoncepcja hormonalna może zmniejszać ilość mleka, zwłaszcza we wczesnym połogu. Zwykle rozważa się odroczenie stosowania estrogenów do czasu ustabilizowania laktacji i wybór metody progestagenowej jako alternatywy. Decyzję podejmuje lekarz po ocenie sytuacji klinicznej.
Po odstawieniu plastra płodność zwykle powraca szybko, w kolejnych cyklach.
Norelgestromin nie ma istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługę maszyn. U części osób mogą wystąpić bóle głowy, zawroty czy wahania nastroju – warto ocenić indywidualną tolerancję.
Skuteczność jest porównywalna przy prawidłowym stosowaniu. Na efektywność wpływa masa ciała, właściwa przyczepność plastra i terminowa wymiana.
Standardowo stosuje się trzy kolejne plastry (tygodniowo), po czym następuje tydzień bez plastra. Odmienne schematy lub modyfikacje wymagają ustaleń z lekarzem.
Tak, aktywność fizyczna i kontakt z wodą zwykle nie wpływają na działanie, o ile plaster dobrze przylega. Warto unikać kosmetyków w miejscu aplikacji i kontrolować przyleganie.
Palenie, zwłaszcza po 35. roku życia, istotnie zwiększa ryzyko sercowo-naczyniowe przy antykoncepcji z estrogenem. Konieczna jest rozmowa z lekarzem o bezpieczeństwie i alternatywach.
Uwaga: Informacje przedstawione w tym artykule mają charakter edukacyjny i informacyjny. Nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą ani indywidualnej oceny stanu zdrowia. Mimo dołożenia starań, aby treści były aktualne i rzetelne, mogą zawierać nieścisłości lub ulec dezaktualizacji. Jeśli zauważysz błąd w opisie leku, prosimy o kontakt z redakcją serwisu.