Przepraszamy za niedogodności.
Wyszukaj ponownie to co szukasz
Kabozantynib to doustny lek przeciwnowotworowy należący do inhibitorów wielu kinaz tyrozynowych. Hamuje kluczowe szlaki odpowiadające za powstawanie naczyń krwionośnych guza, jego wzrost i zdolność do przerzutów. W praktyce klinicznej występuje w dwóch postaciach handlowych: tabletek (często stosowanych w raku nerki i wątroby) oraz kapsułek (w części wskazań w raku tarczycy). Te postacie nie są zamienne – zamiana między nimi wymaga decyzji lekarza.
Wyszukaj ponownie to co szukasz
Lek blokuje jednocześnie kilka receptorów i szlaków sygnałowych, m.in. MET, VEGFR-1/2/3, AXL, RET oraz inne kinazy zaangażowane w angiogenezę, proliferację i inwazję komórek nowotworowych. Dzięki temu:
W porównaniu z lekami działającymi na pojedynczy cel, wielokierunkowa inhibicja zwiększa szansę zahamowania opornych klonów komórek nowotworowych, ale może też wiązać się z większym ryzykiem działań niepożądanych, wymagających czujnego monitorowania.
Kabozantynib jest stosowany u dorosłych w leczeniu wybranych, zaawansowanych nowotworów:
Zakres wskazań może się różnić w zależności od kraju, wersji produktu (tabletki vs kapsułki) oraz aktualnych wytycznych. O kwalifikacji do terapii decyduje lekarz onkolog.
Dawkę i schemat przyjmowania ustala lekarz, biorąc pod uwagę typ nowotworu, plan leczenia (monoterapia vs leczenie skojarzone), stan ogólny pacjenta oraz tolerancję terapii. Kabozantynib zazwyczaj przyjmuje się raz na dobę, na czczo (z zachowaniem przerwy między posiłkami a lekiem). W trakcie leczenia często konieczne są modyfikacje dawki z powodu działań niepożądanych lub współistniejących chorób.
U chorych z zaburzeniami czynności wątroby dawkowanie może wymagać szczególnej ostrożności; w ciężkiej niewydolności wątroby stosowanie leku z reguły się odradza. Nie ma jednego „uniwersalnego” schematu – plan leczenia pozostaje indywidualny.
W trakcie terapii lekarz może zalecić regularne pomiary ciśnienia tętniczego oraz kontrolę badań laboratoryjnych (m.in. czynność wątroby, nerek, białkomocz, hormony tarczycy), aby wcześnie wychwycić działania niepożądane.
Dodatkowe ograniczenia mogą wynikać z indywidualnej sytuacji klinicznej (np. świeżo przebyte większe zabiegi chirurgiczne, niekontrolowane nadciśnienie, aktywne krwawienia).
Jak każdy lek celowany, kabozantynib może powodować działania niepożądane. Nie u każdego one wystąpią, a nasilenie bywa różne. Do częstszych lub klinicznie istotnych należą:
W razie nowych lub nasilających się objawów niepożądanych konieczny jest kontakt z lekarzem prowadzącym – często pomaga czasowe przerwanie lub redukcja dawki, a w wybranych sytuacjach leczenie wspomagające.
Kabozantynib jest metabolizowany głównie przez CYP3A4. Leki wpływające na ten enzym mogą zmieniać jego stężenie we krwi:
Wzmożoną ostrożność należy zachować także przy jednoczesnym stosowaniu:
Zawsze poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, także dostępnych bez recepty i suplementach diety.
Nie ma jednoznacznych danych o bezpośredniej interakcji z alkoholem, jednak alkohol może nasilać działania niepożądane (zawroty głowy, zmęczenie) i dodatkowo obciążać wątrobę oraz błonę śluzową przewodu pokarmowego. W trakcie terapii zaleca się ograniczenie lub unikanie alkoholu.
Kabozantynib może działać szkodliwie na płód. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia oraz przez pewien czas po jego zakończeniu (okres ten określa lekarz). W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.
Karmienie piersią podczas stosowania kabozantynibu nie jest zalecane, a także przez pewien czas po zakończeniu leczenia – ze względu na potencjalne ryzyko dla dziecka.
Lek może powodować zmęczenie, zawroty głowy czy zaburzenia koncentracji. Do czasu poznania indywidualnej reakcji na leczenie należy zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów i obsłudze maszyn.
Nie. Tabletki i kapsułki mają różną biodostępność i dawki. Zamiana postaci wymaga decyzji lekarza i przeliczenia dawki w oparciu o konkretny produkt.
Pokarm może wpływać na wchłanianie leku i jego stężenie we krwi. Przyjmowanie na czczo pomaga utrzymać powtarzalną ekspozycję i bezpieczeństwo terapii.
Zwykle do momentu utraty skuteczności lub nietolerancji, przy regularnej ocenie odpowiedzi w badaniach obrazowych i klinicznych. Czas terapii jest indywidualny.
W niektórych wskazaniach tak – w ramach schematów skojarzonych ustalanych przez onkologa. Wymaga to ścisłego monitorowania ze względu na możliwe działania niepożądane nakładających się terapii.
Uwaga: Informacje przedstawione w tym artykule mają charakter edukacyjny i informacyjny. Nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą ani indywidualnej oceny stanu zdrowia. Mimo dołożenia starań, aby treści były aktualne i rzetelne, mogą zawierać nieścisłości lub ulec dezaktualizacji. Jeśli zauważysz błąd w opisie leku, prosimy o kontakt z redakcją serwisu.