Przepraszamy za niedogodności.
Wyszukaj ponownie to co szukasz
Retapamulina to miejscowy antybiotyk z grupy pleuromutilin, przeznaczony do stosowania na skórę. Hamuje syntezę białek bakteryjnych poprzez wiązanie z podjednostką 50S rybosomu, co ogranicza namnażanie i rozprzestrzenianie drobnoustrojów. W praktyce klinicznej wykazuje aktywność przede wszystkim wobec bakterii Gram-dodatnich typowo odpowiedzialnych za powierzchowne zakażenia skóry, takich jak Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes.
Wyszukaj ponownie to co szukasz
Retapamulina jest stosowana w leczeniu powierzchownych, bakteryjnych zakażeń skóry o niewielkim nasileniu. Najczęściej dotyczy to liszajca (impetigo). W wybranych przypadkach może być rozważana w niewielkich, powierzchownych ranach zakażonych – zgodnie z decyzją lekarza i lokalnymi zaleceniami.
Retapamulina występuje w postaci maści do stosowania miejscowego. Schemat ustala lekarz, biorąc pod uwagę rodzaj i rozległość zmian oraz wiek pacjenta. W praktyce lek nakłada się cienką warstwą na chorobowo zmienioną skórę zwykle dwa razy na dobę przez krótki, kilkudniowy okres (często około 5 dni). Leczenie nie powinno obejmować dużych powierzchni skóry ani trwać długotrwale bez ponownej oceny przez lekarza.
Retapamulina jest przeciwwskazana u osób z nadwrażliwością na substancję czynną lub którykolwiek składnik preparatu. Nie stosować na błony śluzowe, w okolicach oczu ani w obrębie głębokich ran, oparzeń czy rozległych uszkodzeń skóry.
Retapamulina jest zazwyczaj dobrze tolerowana. Najczęściej obserwuje się przejściowe, miejscowe objawy w miejscu aplikacji.
Długotrwałe lub nieprawidłowe używanie antybiotyków miejscowych może sprzyjać rozwojowi oporności bakteryjnej lub nadkażeniom – terapia powinna być krótka i celowana.
Przy prawidłowym, miejscowym stosowaniu istotne interakcje ogólnoustrojowe są mało prawdopodobne, ponieważ wchłanianie przez skórę jest niewielkie. Mimo to warto pamiętać o kilku zasadach:
Retapamulina wykazuje aktywność wobec typowych drobnoustrojów wywołujących powierzchowne zakażenia skóry, w tym liszajec – głównie Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes. O doborze leku decyduje lekarz, uwzględniając charakter zmian i lokalne dane o wrażliwości bakterii.
Tak, można nakładać na skórę twarzy, jednak należy unikać kontaktu z oczami, ustami i błonami śluzowymi. Preparat nie jest przeznaczony do stosowania wewnątrz nosa (donosowo).
Lek może być stosowany u dzieci od 9. miesiąca życia. W ciąży i w okresie karmienia piersią decyzję o terapii podejmuje lekarz; ze względu na ograniczone dane zaleca się ostrożność i unikanie aplikacji na rozległe obszary skóry.
Uwaga: Informacje przedstawione w tym artykule mają charakter edukacyjny i informacyjny. Nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą ani indywidualnej oceny stanu zdrowia. Mimo dołożenia starań, aby treści były aktualne i rzetelne, mogą zawierać nieścisłości lub ulec dezaktualizacji. Jeśli zauważysz błąd w opisie leku, prosimy o kontakt z redakcją serwisu.