Przepraszamy za niedogodności.
Wyszukaj ponownie to co szukasz
Lewofloksacyna to antybiotyk z grupy fluorochinolonów, stosowany w leczeniu wybranych zakażeń bakteryjnych u osób dorosłych. Występuje w postaci tabletek, roztworu do infuzji oraz kropli do oczu (w zapaleniach spojówek pochodzenia bakteryjnego). Ze względu na profil bezpieczeństwa fluorochinolonów, lek ten zwykle rezerwuje się do sytuacji, gdy inne antybiotyki są niewłaściwe lub nieskuteczne. O zastosowaniu decyduje lekarz, biorąc pod uwagę rodzaj zakażenia, jego ciężkość oraz choroby współistniejące.
Wyszukaj ponownie to co szukasz
Lewofloksacyna działa bakteriobójczo. Hamuje kluczowe bakteryjne enzymy (gyrazę DNA i topoizomerazę IV), co zaburza replikację i naprawę materiału genetycznego drobnoustrojów, prowadząc do ich obumarcia. Charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym i dobrą penetracją do tkanek układu oddechowego, dróg moczowych, prostaty oraz skóry i tkanek miękkich. Spektrum obejmuje wiele bakterii Gram-ujemnych i część Gram-dodatnich. Nie jest lekiem z wyboru wobec MRSA. Skuteczność zależy od wrażliwości drobnoustroju oraz odpowiedniego doboru dawki i czasu terapii.
Zakres wskazań może różnić się między preparatami. Najczęściej Lewofloksacynę stosuje się u dorosłych w leczeniu:
W wyspecjalizowanych sytuacjach klinicznych lek bywa stosowany także po ekspozycji na wąglika. Ostateczny dobór antybiotyku i czasu leczenia zależy od obrazu klinicznego i wyników badań mikrobiologicznych.
Dawkę i czas terapii ustala lekarz na podstawie rodzaju zakażenia, masy ciała, czynności nerek i odpowiedzi klinicznej. U dorosłych stosuje się zwykle dawki w przedziale 250–750 mg na dobę, przyjmowane raz na dobę. Czas leczenia bywa zróżnicowany i może wynosić od kilku do kilkunastu dni, zależnie od lokalizacji i ciężkości zakażenia.
U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania. Dzieci i młodzież co do zasady nie powinny otrzymywać lewofloksacyny, poza wyjątkowymi wskazaniami specjalistycznymi. Postać dożylna jest równoważna względem doustnej pod kątem ekspozycji na lek, a decyzję o drodze podania podejmuje lekarz.
Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłku, popijając wodą. W trakcie terapii warto:
Kuracji nie należy przerywać samodzielnie wcześniej niż zalecono, nawet gdy objawy ustąpią, ponieważ sprzyja to nawrotom i oporności bakterii.
Szczególną ostrożność zaleca się u osób z chorobami serca (wydłużony QT, zaburzenia elektrolitowe), z tętniakiem lub ryzykiem tętniaka aorty, u chorych na cukrzycę (ryzyko hipo- i hiperglikemii), z ciężką niewydolnością nerek, u osób starszych oraz podczas równoczesnego stosowania glikokortykosteroidów (wyższe ryzyko uszkodzenia ścięgien).
Jak każdy lek, Lewofloksacyna może powodować działania niepożądane. Nie u każdego one wystąpią. Do częstszych należą:
Ciężkie, wymagające pilnej konsultacji medycznej, to m.in.:
W razie wystąpienia nagłego bólu ścięgna, objawów neuropatii (mrowienie, pieczenie, osłabienie), ciężkich reakcji skórnych lub zaburzeń rytmu serca, konieczny jest pilny kontakt z lekarzem.
Zawsze należy poinformować lekarza i farmaceutę o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym suplementach diety.
Alkohol nie wchodzi w istotne interakcje farmakokinetyczne z lewofloksacyną, ale może nasilać działania niepożądane ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, senność) oraz utrudniać kontrolę glikemii. Podczas leczenia zaleca się powstrzymanie się od alkoholu lub jego istotne ograniczenie.
Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, co do zasady nie są zalecane w ciąży ze względu na obawy o wpływ na rozwijający się układ chrzęstno-kostny płodu w badaniach na zwierzętach. W wyjątkowych sytuacjach klinicznych decyzja o zastosowaniu może zapaść po analizie korzyści i ryzyka. Substancja przenika do mleka kobiecego; podczas leczenia karmienie piersią zwykle należy przerwać lub rozważyć alternatywny antybiotyk bezpieczniejszy w laktacji.
Lewofloksacyna może wywoływać zawroty głowy, zaburzenia widzenia, senność lub nagłe objawy neurologiczne. Jeżeli wystąpią takie dolegliwości, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do czasu ich ustąpienia.
U części pacjentów pierwsze oznaki poprawy pojawiają się w ciągu 48–72 godzin. Tempo odpowiedzi zależy od miejsca zakażenia, wrażliwości bakterii i stanu ogólnego. Brak poprawy lub pogorszenie wymaga kontaktu z lekarzem.
Włączenie probiotyku bywa rozważane w celu zmniejszenia ryzyka biegunki poantybiotykowej. Dobór szczepu i schematu pozostaje indywidualny; probiotyk należy przyjmować oddzielnie od dawki antybiotyku.
Może być stosowana w wybranych, potwierdzonych lub prawdopodobnych zakażeniach bakteryjnych zatok i płuc, zwłaszcza gdy inne antybiotyki są niewłaściwe. O kwalifikacji decyduje lekarz, biorąc pod uwagę ryzyko działań niepożądanych i lokalne wytyczne.
Takie preparaty mogą zmniejszać wchłanianie leku. Zaleca się rozdzielanie ich w czasie przyjmowania, aby nie obniżać skuteczności antybiotyku. W razie wątpliwości poproś farmaceutę o wskazanie bezpiecznych odstępów.
Uwaga: Informacje przedstawione w tym artykule mają charakter edukacyjny i informacyjny. Nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą ani indywidualnej oceny stanu zdrowia. Mimo dołożenia starań, aby treści były aktualne i rzetelne, mogą zawierać nieścisłości lub ulec dezaktualizacji. Jeśli zauważysz błąd w opisie leku, prosimy o kontakt z redakcją serwisu.