Przepraszamy za niedogodności.
Wyszukaj ponownie to co szukasz
Bisoprolol to lek z grupy beta-adrenolityków (beta-blokerów), wybiórczo blokujący receptory beta-1 w sercu. Stosuje się go przede wszystkim w leczeniu nadciśnienia tętniczego, stabilnej choroby wieńcowej (dławicy piersiowej) oraz przewlekłej niewydolności serca. Dzięki działaniu na układ sercowo-naczyniowy pomaga zmniejszać obciążenie serca, stabilizować rytm i obniżać ciśnienie tętnicze.
Wyszukaj ponownie to co szukasz
Bisoprolol występuje zwykle w postaci tabletek przyjmowanych raz na dobę. Jest lekiem stosowanym długoterminowo, najczęściej w skojarzeniu z innymi preparatami kardiologicznymi.
Bisoprolol selektywnie blokuje receptory beta-1 adrenergiczne w mięśniu sercowym. W efekcie:
W porównaniu z beta-blokerami nieselektywnymi wykazuje większą kardioselektywność, co w praktyce może oznaczać mniejsze ryzyko skurczu oskrzeli u osób predysponowanych. Selektywność ta ma jednak charakter dawkozależny i nie eliminuje całkowicie zagrożenia wystąpienia działań ogólnoustrojowych.
W praktyce klinicznej bisoprolol bywa też stosowany w zaburzeniach rytmu nadkomorowego, jednak o takim zastosowaniu decyduje lekarz po ocenie korzyści i ryzyka.
Dawkę i czas terapii ustala lekarz na podstawie rozpoznania, stanu klinicznego i tolerancji leku. Ogólne zasady:
W razie wątpliwości co do przyjmowania tabletek lub harmonogramu wizyt kontrolnych warto skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
Tabletkę najlepiej przyjmować codziennie o tej samej porze, popijając wodą. Lek można zażywać niezależnie od posiłków; istotna jest regularność. W trakcie terapii:
Bisoprolol nie powinien być stosowany m.in. w sytuacjach:
O indywidualnych przeciwwskazaniach i ryzykach decyduje lekarz po analizie obrazu klinicznego.
Nie u każdego pacjenta wystąpią działania niepożądane. Najczęściej obserwuje się:
Rzadziej mogą pojawić się:
W przypadku nasilonych lub niepokojących objawów należy skontaktować się z lekarzem.
Bisoprolol może wchodzić w interakcje z wieloma lekami. Należy zachować szczególną ostrożność przy:
Zawsze informuj lekarza i farmaceutę o całej farmakoterapii, w tym o preparatach bez recepty i suplementach diety.
Alkohol może nasilać działanie obniżające ciśnienie i powodować senność lub zawroty głowy. Połączenie z bisoprololem zwiększa ryzyko omdlenia i upadku, zwłaszcza na początku terapii lub po zwiększeniu dawki. Zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu i zachowanie ostrożności.
W ciąży beta-blokery mogą zmniejszać przepływ łożyskowy i wywoływać u płodu lub noworodka bradykardię, hipoglikemię i ograniczenie wzrastania. Bisoprolol w ciąży stosuje się wyłącznie wtedy, gdy spodziewane korzyści przewyższają potencjalne ryzyka; wymagany jest nadzór lekarski.
Podczas karmienia piersią przenikanie bisoprololu do mleka jest możliwe, choć dane są ograniczone. Decyzję o stosowaniu i ewentualnym monitorowaniu niemowlęcia (pod kątem senności, bradykardii, słabego ssania) podejmuje lekarz.
Bisoprolol może powodować zawroty głowy, zmęczenie lub zaburzenia koncentracji – zwłaszcza na początku leczenia, po zmianie dawki lub przy jednoczesnym spożyciu alkoholu. Do czasu poznania indywidualnej reakcji organizmu należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Do objawów przedawkowania należą m.in.: silna bradykardia, znaczna hipotonia, ostre nasilenie niewydolności serca, zaburzenia przewodzenia, zawroty głowy, omdlenie, skurcz oskrzeli, a także hipoglikemia (zwłaszcza u dzieci). W przypadku podejrzenia przyjęcia zbyt dużej dawki konieczna jest pilna pomoc medyczna.
Nie należy nagle przerywać terapii beta-blokerem. Zbyt gwałtowne odstawienie może wywołać nasilenie dławicy, skoki ciśnienia, a u osób z chorobą wieńcową nawet ryzyko poważnych incydentów sercowych. Redukcję dawki planuje lekarz.
Najważniejsza jest regularność i przyjmowanie leku o stałej porze. Wybór rannej lub wieczornej pory warto dostosować do tolerancji (np. senność vs. bezsenność) i innych leków – po uzgodnieniu z lekarzem.
Tak. Beta-blokery mogą osłabiać niektóre sygnały ostrzegawcze hipoglikemii (zwłaszcza kołatanie serca). Chorzy na cukrzycę powinni regularnie kontrolować glikemię i omówić z lekarzem plan monitorowania.
U części pacjentów mogą wystąpić zaburzenia erekcji lub obniżenie libido. Zgłoś ten problem lekarzowi – często możliwe jest dostosowanie terapii lub poszukanie alternatyw.
Tak, regularne pomiary pomagają ocenić tolerancję i skuteczność leczenia. Częstotliwość i cel pomiarów ustala prowadzący lekarz.
Uwaga: Informacje przedstawione w tym artykule mają charakter edukacyjny i informacyjny. Nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą ani indywidualnej oceny stanu zdrowia. Mimo dołożenia starań, aby treści były aktualne i rzetelne, mogą zawierać nieścisłości lub ulec dezaktualizacji. Jeśli zauważysz błąd w opisie leku, prosimy o kontakt z redakcją serwisu.